Charles Pahud de Mortanges

Ook bekend als: Charles, Pahud de Montagne, Pahud de Mortanges, Charles Ferdinand Pahud de Mortanges

Charles Ferdinand Pahud de Mortanges ('s-Gravenhage, 13 mei 1896 - aldaar, 7 april 1971) was een legerofficier en ruiterkampioen. Tijdens de oorlog wist hij aan krijgsgevangenschap te ontsnappen door uit een trein te springen. Pahud de Mortanges slaagde er daarna in naar Engeland te vluchten. Hij sloot zich aan bij de Prinses Irene Brigade.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl

Charles Ferdinand Pahud de Mortanges is op 13 mei 1896 in Den Haag geboren. Als hij 16 jaar is, krijgt hij paardrijles bij de 's-Gravenhaagsche Stadsrijschool in de Kazernestraat. Na zijn eindexamen gaat hij naar de Koninklijke Militaire Academie (KMA) in Breda. In 1920 wordt hij naar Tilburg overgeplaatst. Een jaar later trouwt hij met de Tilburgse Irma baronesse Snouckaert van Schauburg. Hij wordt luitenant en paardrij-instructeur bij de cavalerie. Hij heeft meegedaan aan de Olympische Spelen van 1924, 1928, 1932 en 1936, waarbij hij twee keer goud behaalt en met zijn team twee keer goud en eenmaal zilver. Op 11 juli 1940 opent hij in villa Kareol in Aerdenhout een revalidatieoord voor gewonde Nederlandse militairen. Hij tekent de erewoordverklaring voor militairen, maar wordt in 1942 toch gevangen genomen en op transport naar Stanislau gezet. Als hij last krijgt van zijn rechter hand, mag hij voor medische behandeling naar Nederland. Op de terugweg naar Polen, zomer 1943, ontsnapt hij door uit een rijdende trein te springen. Via Leiden vertrekt hij alsnog uit Nederland op 10-10-1943 naar het zuiden. Via Gibraltar bereikt hij Engeland (Bristol) per vliegtuig op 17 februari 1944. Hij komt bij de Prinses Irene Brigade, wordt plaatsvervangend commandant en maakt in augustus 1944 de landing op Normandië mee, gevolgd door een lange veldtocht naar Nederland. Zijn zoon Charles 'Buuk' Pahud is aan de Zwitserse grens teruggestuurd, in Frankrijk gearresteerd en op 19 maart 1942 in Besançon gefusilleerd. Pahud wordt uiteindelijk luitenant-generaal en is 1954 tot 1962 chef van het Militaire Huis van koningin Juliana. Na de oorlog neemt Pahud niet meer deel aan hippische evenementen (hij kreeg in 1938 een ernstige verwonding aan zijn pols). Van 1946 tot 1951 en van 1959 tot 1964 is hij voorzitter van het Nederlands Olympisch Comité. In 2025 is het boek, geschreven door Marian Rijk over de lange tocht van Charles, uitgekomen en verkrijgbaar in het museum.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders