Dirk Dronkers

DRONKERS (Dirk), geboren te Rotterdam op 9 juni 1908. Hij trouwt in 1939 en woont in 1944 met zijn vrouw en zoontje (geboren in juli 1940) in de Rotterdamse wijk het Nieuwe Westen, op het adres Hugo Molenaarstraat 1. Bij de razzia van 11 november 1944 wordt Dirk om 07:30 gemaand de woning te verlaten, hij is dan 36 jaar en kantoorboekhandelaar. Dirk geeft hieraan gehoor omdat in de woning geen afdoende schuilplaats gemaakt kan worden en hij bang is voor de eventuele gevolgen voor zijn vrouw en kind bij ontdekking. Via de Heemraadssingel moet hij naar het in aanbouw zijnde Belastingkantoor aan de Puntegaalstraat lopen. Rond 21 uur vertrekt Dirk met een groep mannen, via de Graaf Florisstraat en de Diergaardesingel naar Station D.P. In de Graaf Florisstraat wonen zijn ouders en met, zoals hij het zelf beschrijft, een onbegrijpelijke sprong springt hij uit het gelid. Maar de deur, die altijd open is, is nu op slot. Vanwege de soldaten die langs de huizen lopen kan Dirk niet aanbellen en ook niet blijven staan. Uit sommige huizen klinken aanmoedigende woorden. Onderweg zingen de mannen vaderlandse liederen, maar dit wordt de kop ingedrukt door de Duitsers, die bij de huiszoeking een tamme indruk maken, maar op straat schietend en schreeuwend tekeer gaan. Dirk wordt met zo’n 50 man in een goederenwagon gepropt. Via onder andere Haarlem, Ermelo, Almelo en Enschede rijdt de trein naar Essen-Zuid, waar die op 15 november 1944 aankomt. De mannen worden naar verschillende bestemmingen gebracht, maar Dirk blijft met een groep van zo’n 15 man tot 18 november in de wagon. Dan worden ze overgebracht naar Mintard, een plaats in Mülheim an der Ruhr en grenzend aan Essen. Dirk wordt tewerkgesteld als wegwerker bij de spoorwegen en ondergebracht in een barak. Hij probeert zich zoveel mogelijk aan het werk te onttrekken. De leefomstandigheden zijn slecht en relatie met de bevolking is koel. Wanneer Mintard is omsingeld loopt Dirk weg. Hij wil naar huis, maar wordt bij Oberhausen tegengehouden door de Amerikanen. Voor drie weken wordt hij met zo’n 400 anderen opgeborgen in ondergrondse gangen van een kolenmijn. Vrijwillig werkt hij in de keuken. Na de drie weken wordt Dirk naar Valkenburg vervoerd en op 10 juni 1945 keert hij terug in Rotterdam. Na de oorlog wordt hij nogmaals vader en verhuist hij met zijn gezin naar Berkel en Rodenrijs. Dirk overlijdt op 26 augustus 1965 in Rotterdam, 57 jaar oud.

Bron: Stadsarchief Rotterdam