Klaas van der Kooij

Klaas van der Kooij Jzn. (1910) gaat na het verlaten van de lagere school werken op de tjalk van zijn vader en vaart als jongen mee in de visserij. Hij vervoert ook granen en kunstmest voor boeren uit de omgeving. Wanneer zijn vader stopt, neemt hij het schip over en vaart zelfstandig. Vanaf mei 1940 werkt hij door gebrek aan inkomsten in de scheepvaart tot februari 1941 als stalknecht bij een boer op Texel. Daarna vaart hij tot juni 1942 voor schipper D. Mets en later voor schipper Bruin. Vervolgens vist hij tot eind 1942 en keert daarna terug bij Mets, waar hij tot september 1944 stukgoed, vee en vracht vervoert. Door ziekte te simuleren stopt hij daarna met werken. Op 8 april 1945 vraagt zijn neef en naamgenoot Klaas van der Kooij, leider van het distributiebureau op Texel, hem als bemanningslid op een reddingsboot om mee te gaan naar Engeland. Ze willen daar om hulp vragen voor de 800 Russen, die eerst krijgsgevangenen waren maar later voor de Wehrmacht zijn gaan werken en nu tegen de Duitsers in opstand zijn gekomen. Ze steken Duitse verblijven in brand en nemen de vuurtoren in. Zijn neef heeft geprobeerd als telegrafist contact met Engeland te leggen, maar dat is mislukt. Ze vertrekken die dag rond middernacht samen met acht anderen en vier Russen. Tijdens het passeren van de gevaarlijke Noord-Batterij openen op de wal achtergebleven Russen het vuur op de Duitsers, waardoor de boot ongezien kan ontsnappen. Na 27 uur varen zien ze een Engels patrouillevliegtuig en maken ze contact via zaklantaarn en morse. Het vliegtuig werpt lichtbakens uit die de koers aangeven. Rond half één ’s nachts bereiken ze de kust bij Mundesley. Ze worden opgevangen door Engelse militairen, voorzien van droge kleding en doorgestuurd naar Londen. Het verzoek om hulp aan Texel wordt afgewezen om de voedseldroppings boven bezet gebied niet in gevaar te brengen.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders