Marien de Jonge

Ook bekend als: Marinus Willem Cornelis de Jonge, Marien

Marien de Jonge (Weert, 25 september 1911 – Den Haag, 16 juli 2012) was militair, kolonel der Cavalerie en een Engelandvaarder. Vlak na de capitulatie van Nederland sloeg hij op de vlucht naar Engeland, alwaar hij in dienst trad bij de Prinses Irene Brigade. Toen hij werd overgeplaatst naar het Korps Insulinde ondernam hij spionageactiviteiten in bezet Sumatra. De Jonge streed als militair in de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl

Jhr. ir. Marinus (Marien) Willem Cornelis de Jonge is op 25 september 1911 in Weert geboren. Als de oorlog uitbreekt, is hij getrouwd en woont hij in Den Haag. Enkele uren na de afkondiging van de overgave van het Nederlandse leger op 14 mei besluit hij naar Zeeland te gaan om daar te proberen de Duitsers tegen te houden. Hij neemt afscheid van zijn vrouw en hun pasgeboren zoon en fietst naar de haven van Scheveningen. Nadat hij heeft ontdekt dat het niet gemakkelijk is een boot te stelen, springt hij aan boord van de reddingboot 'Zeemanshoop', die op dat moment wordt gekaapt door vier studenten. Aan boord zijn ook 42 Joodse vluchtelingen. Als blijkt dat de boot op weg gaat naar Engeland probeert hij vergeefs de studenten te overreden om hem eerst in Zeeland af te zetten. Na een tumultueus vertrek steekt de Zeemanshoop de Noordzee over.

Voor de Engelse kust wordt de boot onderschept door een Engelse torpedobootjager. De Jonge meldt zich voor militaire dienst. In augustus wordt hij opgenomen in de Prinses Irene Brigade en volgt hij een Engelse militaire opleiding. In oktober 1941 wordt hij bevorderd tot officier. Als Japan in december 1941 de Amerikaanse Pacific-vloot aanvalt, vraagt hij om overplaatsing naar de geallieerden in Azië, om te helpen bij het verdedigen van Nederlands-Indië. Hij voegt zich bij het korps Insulinde, maar als de groep onderweg is naar het Verre Oosten valt Nederlands-Indië. Het korps Insulinde wordt onderdeel van een Brits-Nederlandse commando-eenheid die opereert vanuit Ceylon en hij krijgt een zware opleiding in jungle fighting.

Tussen 1942 en 1945 neemt Marien deel aan diverse sabotage- en verkenningsopdrachten op Sumatra met onder meer John van Tuyll. Na de capitulatie van Japan wordt Marien belast met diverse opdrachten op Java. Hij keert pas in februari 1946 in Nederland terug. Hij wil verder in de burgermaatschappij, maar wordt gevraagd het commando op zich te nemen van een eskadron pantserwagens (met ca 180 man huzaren) voor de strijd tegen de opstandelingen in Nederlands-Indië, de zogeheten politionele acties. In februari 1950 keert hij opnieuw terug in Nederland en besluit - na tien jaar als vrijwilliger te hebben gediend - beroepsofficier te worden. Hij heeft een afwisselende militaire carrière en eindigt zijn loopbaan als militair attaché in Brussel. Na zijn pensionering schrijft hij het boek 'Mijn ruiters - Ervaringen als commandant van het 4e Eskadron Pantserwagens, Huzaren van Boreel, tijdens de politionele acties (1947-1949) in toenmalig Nederlands-Indië.'

Op 8 maart 2012 onthult de 100-jarige op de Leidse studentenvereniging Minerva een plaquette om zijn broer Ernst te eren, die praeses van Minerva, verzetsman en Engelandvaarder was. Hij overlijdt enkele maanden later op 16 juli 2012 in Den Haag. 

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders